Het zeemansgraf

Het zeemansgraf

De spanning stijgt,
het vliegtuig ook.
De steward hijgt,
vanwaar die rook?
De vleugel nijgt,
ik kantel ook.

Het bordje smaalt;
forbidden to smoke.
De blusser faalt,
I think I'll choke.
De druk die daalt,
het vliegtuig ook.

Dit is een hel,
het vuur wordt feller,
Is het hier wel?
kan het niet sneller?
Staan we nu stil?
ik slaak een gil.

Ik ruik de rem,
het rubber smelt.
De deur zit klem,
het vliegtuig helt.
Hoor ik een stem?
mijn voet bekneld.

De brandweer staakt,
het leger blust.
Het vliegtuig blaakt,
de steward sust.
De deur gaat open,
de druk eraf.
Blijft altijd hopen,
op een zeemansgraf.

Grrrrr Raf

Les vacances de monsieur Grubbo

Raf gaat op vakantie en neemt mee: laptop om in de bush naar muziek te kijken en foto's te beluisteren, 80 luiers, billendoekjes, beertje, 35 rompertjes en per dag een set babykleertjes, een gouden ring voor Carine als kerstkado (zelf weet ze nog nergens van dus niet doorvertellen), een frituurpan (ja, beetje raar, maar die is voor tante Els in Ouaga die altijd graag bananen en visjes frituurt), een zonnepaneel (zonnenpaneel?) voor op het dak van Oma Patricia (dan kan ze 's avonds nog wat doen) en een paar schoenen voor neef Guy, die alles met transport en onderkomens in Ouaga heeft geregeld en een tandenborstel (tandeborstel?) en dat soort dingetjes.

Omdat we maar 3,5 weken hebben moeten we strak plannen, hetgeen in Afrika vaak een hele uitdaging is en misschien eigenlijk onhaalbaar. We moeten de hele familie en vriendenkring zien, kerstmis en oudjaar EN nieuwjaar vieren, Bobo, Banfora en Ouaga zien, een paar olifanten schieten en een weekje naar Mali. Ik geef het je te doen. Gelukkig ben ik zelf reisleider ;(( . Nee hoor, we dragen allemaal een steentje bij. Carine heeft huis en transport en nog wat dingen geregeld (veel bellen vooral), zelf deed ik visa en dat soort shit, anderen regelden weer andere zaken. Ik verheug me ook al op de terugkeer, want dan is de badkamer verbouwd!

wortd vervolgdtd..........

Kelyan et al

...... is een lief klein kereltje dat besloot om op 16 oktober 2004 de wereld tegemoet te treden; met open vizier natuurlijk. Vanaf dag 1 had ie zijn ogen wijd open en zijn mond ook.

Hij wilde direct veel haar zodat ie ouder zou lijken. Nu draagt ie soms een staartje om wat meer macho over te komen. Op de derde foto speelt hij met Oma, op de lekker behaaglijk warm gestookte zolderkamer.

Ook nu nog houdt Kelyan alles goed in de gaten; bijna niets ontgaat hem, dus als Papa bijvoorbeeld snel iets verstopt dat hij niet in de mond mag steken, dan heeft hij dat waarschijnlijk gehoord en weet hij waar het verstopt is.

In augustus werd Kelyan gedoopt en sindsdien is hij een degelijke christen geworden (het hemelblauw staat hem goed); tijdens het eten gunt hij regelmatig een hapje aan zijn ouders. Als hij het cd-rek leegtrekt dan geeft hij de cd's 1 voor 1 aan mij. Helpen doet ie ook veel, in de huishouding draagt ie met zijn poetsdoek een groot steentje bij.

Op 16 oktober werd Kelyan 1 jaar, ja, je doet er niks aan, en ook toen was er weer feest met taart. Maar om te voorkomen dat hij het leven als een feest gaat zien, heeft papa hem toegezegd dat na zijn verjaardag de opvoeding definitief zou gaan beginnen, en (zie foto 1) dat valt niet altijd in de smaak. Les 1: nee, niet aankomen !

de auteur (zie owser)

op de foto linksboven:

het leidend onderwerp van deze verschrijfsels:

de heer Grubben Raphael G.H. (etcetera)

zie ook zijn CV en zo

rechtsonder: zoon Kelyan (in 2005 1 jaar)

PVGBM (inzending van Pimmetje)

PVGBM

Raff Associated Press meldt: weer een nieuwe partij opgericht door Nawijn en Nagel en consorten

Ik ben een oversexte psychopaat, verkrachter, crimineel en dwangmatig drinker, dat weet iedereen. Ik verkocht mijn ziel, mijn vrouw en mijn kinderen (de laatsten niet nadat ik ze eerst jarenlang geslagen en misbruikt heb). Daarna deed ik nog wat in slaven, plantages, gifstoffen en wapens. Vechten vind ik lekker, met de ellebogen werken is de snelste manier van voortbewegen en geld is het enige dat mij drijft. Het milieu is een productiemiddel en na ons de zondvloed. Ik vond de plofmotor uit. Jagen en vuur maken zitten in mijn bloed, snelheid en kracht zijn mijn passie. Ik haat Spleetogen, Joden en Arabieren en eigenlijk iedereen die ik niet begrijp en de hele wereld is mijn concurrent en moet ik dus verslaan. Negers zijn dom of niet te vertrouwen (al kunnen ze wel goed dansen). Vrouwen zijn ook 5 punten dommer dan mannen en moeten niet zo moeilijk doen of anders terug naar de huishoudbeurs. Suriname moet weer heroverd. Vlaanderen hoort bij Nederland. Nederland is vol. Ik ben een gewone blanke man en niemand vindt mij aardig. Herkent u zich (voor een groot deel) in dit profiel? Stem dan bij de Gemeenteraadsverkiezingen van 30 maart op de Partij Voor de Gewone Blanke Man, de grootste minderheid van Nederland!

Herr GRaff

Gus

....Gus (Guus, Hoes, Goose?) Hiddink staarde stoïcijns voor zich uit toen de laatste strafschop voor zijn Socceroos werd genomen door Vikurova (Viduka, Vokuriwa, Worikovu?), terwijl zojuist al bijna voor zijn ogen een standbeeld in goud was opgericht voor de jonge goalkeeper Schwarzer die al twee Uruguayaanse strafschoppen had tegengehouden.

In Nederland begon het striemend hard te hagelen en de landerijen van De Achterhoek lagen er stil en bleek bij op deze kille 16-de novembermiddag. Het Guuseum was leeg en gesloten bij gebrek aan Koreaanse toeristen.Directeur Benno Kleinnifterink van het Guuseum (Guus Museum in Varsseveld) zat op het puntje van zijn houten keukenstoel en boorde zijn ogen in de kleuren-TV die in de vensterbank stond opgesteld. “Moeje nogwat krentewegge Benno?”, vroeg zijn vrouw Hannie maar hij hoorde het niet.

Vikurova (Viduka, Fiducci, Vokuriwa, Worikovu?), nam een korte aanloop en keilde de bal onverbiddelijk in de rechter bovenhoek (vanuit zijn standpunt gezien); Australië was door naar de WK van 2006 in Duitsland en nu zouden ze ook zeker een vierde of vijfde plaats kunnen halen, want dat had Gus (Guus, Goes, Hoes, Goose, Chus, Choose?) al twee keer eerder geflikt, met Oranje en met Korea (beiden een vierde plek). Een spandoek van het publiek riep Guus al tevoren uit tot PM van het continent-eiland.

Kleinnifterink schoot uit zijn stoel, pardoes de hete koffie omstotend over het tafelkleed en begon hysterisch te gillen van vreugde. Zelfs de buren van het belendende biljartcafé keken raar op van hun toeppartijtje. Hij was gered, nu zou het Guuseum omgebouwd kunnen worden voor een nieuwe stroom toeristen: de Aussies. Met busladingen zouden ze uitstappen voor zijn museum, sponsors zouden bedelen om een prominente plaats in één van de zalen (De Koreaanse zaal, de Achterhoekse Zaal en de Australie Zaal). De Gemeenteraad zou nu eindelijk goedkeuring geven om het weilandje achter om te vormen in een parkeerplaats met slagboom.

Gus keek op zijn horloge, noteerde kort iets in zijn boekje, hij feliciteerde de hoofdsponsor, schudde de verliezende coach meelevend de hand en liep bedaard het veld op om zijn, ongetwijfeld, uitzinnige vreugde op een kalme manier de vrije loop te laten tussen de inmiddels hossende spelers. Vanavond zou hij alweer in het vliegtuig naar Nederland zitten want zondag ging ie naar zijn moeder die eergisteren onwel was geweest, ze woonde nog steeds op nummer vier naast het biljartcafé en die zaterdag daarvoor wachtte hem eerst nog de zware uitwedstrijd van PSV tegen RKC.

Afscheid duurt maar eeuwig





Uit de bundel ’Afscheid nemen kun je leren’

Ik vond het een geweldige afscheidsreceptie vorige week … dag. De speeches van … en … zal ik nooit vergeten; zulke rake en komische typeringen van mijn reilen en zeilen bij … BV. Dat … even ons geheugen opfriste over het voorval tussen … en …, ik geef toe, destijds vonden we het een stuk minder grappig, maar zoals ... het kan vertellen, kostelijk gewoon.
Het eten in Het … Paard in de …straat was ook lekker: al die lekkere …jes en de rijkelijk vloeiende … . Ik moet zeggen, de volgende dag ben ik wat later opgestaan en daar kwamen ook nog wat …tjes aan te pas.
Na de eerste fles … nam ik zelf nog even kort het woord om alle collega’s, in het bijzonder … en …, die mij met raad en daad hebben bijgestaan bij de afwikkeling van …, nog eens extra te bedanken voor de vele jaren prettige samenwerking bij … BV. Jammer dat … mij er per se uit wilde werken. Dat moet ie zelf weten want hij staat bovenaan in de ...orde. Voor hem zal 200… nog een moeilijk jaar worden, dus ik zeg sans rancune: succes met je zware taak als leidinggevende en probeer ook eens wat lol te hebben, want je straalt niet bepaald uit dat je je hobby uitoefent !

Zelf ga ik een tijdje genieten van de … handdruk van … Euro die mij met hulp van het gerenommeerde Advocatenkantoor … te … is toegevallen. Dat geeft wel wat lucht hoor, stel dat ik op het eerste voorstel van … was ingegaan, dan was ik nu de gebraden kip zonder veren geweest……. . En dat bovenop de toelage die mij via het CWI wordt toegewezen, jongens we kunnen eindelijk weer eens op vakantie. Zullen we dit jaar gewoon … weken naar …land gaan? Je leeft maar eens, tenslotte. Ja, denk nu niet dat we stil kunnen gaan leven, het voelt gewoon lekker zo´n ...handdruk, al moet een …de deel direct naar de belasting.

Iedereen dus nogmaals reuze bedankt voor de mooie kado’s en de fijne avond. Misschien zie ik deze of gene nog wel eens ergens, dat zou fijn zijn, maar eigenlijk komt het er op neer dat elk afscheid voor eeuwig is; het onderwerp van afscheid zal nooit meer in die hoedanigheid terug keren. Elke situatie is uniek, als het ware. Daarom beveel ik iedereen nog eens extra aan om elk moment zo bewust mogelijk mee te maken. Tot in een andere wereld, een andere situatie, op een ander moment of een parallel universum.

grr

writers blog

nou vooruit dan...........



Ik heb geen inspiratie, of…

Hoe zal ik het eens zeggen

Om iets op te schrijven nu

Kan echt niks verzinnen

Kzoek naar informatie

Een woord van 12 letters

Twas volgens mij int engels

Het schiet me niet te binnen

Het was iets met een schrijver

eerst was hij niet te remmen

alles schreef hij opt papier

Letters, woorden, zinnen

Maar plotsklaps was het afgelopen

De zinnen stokten stijf

Wit-te bleef er over

Maar stemmen zeiden: “schrijf”

De stemmen werden luider

Hij moest nu echt iets doen

Kwam daar een gedachte op?

Hij moest gewoon beginnen

De eerste tikken gingen lekker

De DEL-knop liet hij staan

Stemmen werden woorden zinnen

Backspace raakte hij niet aan

Als een popup dook het op

Dat woordje in zijn kop

Het waren er zelfs twee

Twas writers block, janee

Niet dat het er toe doet

Het vult gewoon een blog

Het is maar dat het moet

Maar of het nut heeft, och

IKEA

IKEA


http://www.youtube.com/watch?v=YvvJVHaOW5k&feature=related





ik zat eens bij IKEA
met Billy, Bjorn en Bea
het restaurant was al reeds open
hongerige klanten kwamen
uit hoeken gaten en de ballenbak gekropen

platgeslagen rendierkloten
in verse sneeuw gesmoord
heb je ook wel eens
van zweedse bessenkaas gehoord

een plankje hier een schroefje daar
dan te weinig dan teveel
zodra je de kast een keer verschuift
zijn de poten niet meer heel

ik zat dus bij IKEA
met Tullsta, Bonde, Frieda
en kreeg een lumineus idee;
nooit meer ga ik mee
Ikea, Ikeja en Ikke-nee

Raf

waarde kolleegee

iedereen van harte dankend voor de gezellige en ongecompliceerde bijeenkomst bij POMO gisteravond, voor de moeite die jullie deden, de aanwezigheid en de k-doos,
verblijf ik,

Raf

ps: later

het gedicht dat de doorbraak betekende

wanneer ten langen leste
puntje dan bij paaltje komt

als Niets teneerdaalt over Alles
als Duisternis het Licht verdrijft
en padje pee in dwaalicht zwelgt

wanneer dan eindelijk een derde
meer wordt dan de helft
of 1 plus 1 geen twee meer somt

als zware storm de lucht vedrijft
en kladder in mijn hoofd beklijft

dan pas kom ik
dan pas kom ik
dan pas kom ik weer naar Delft

B e s t e R A F

Omdat we je geniaal grappige invallen vreselijk gaan missen, krijg je deze weblog van ons. Als jij je schrijf-talent hier op bot gaat vieren, worden wij je trouwe lezers.